HTML. Pełna angielska nazwa HTMLu to HyperText Markup Language. W polskim tłumaczeniu znaczy to “hipertekstowy język znaczników” i jest zdecydowanie najbardziej popularnym, szeroko rozchwytywanym językiem programowania stron interentowych WWW. Pierwsza wersja języka powstała w latach osiemdziesiątych, a jej autorem był uznany amerykański fizyk Tim Berners-Lee, któy wtedy pracował w naukowo-badawczym ośrodku o nazwie CERN. Wtedy nazwano ten system ENQUIRE i jego głowna zaleta polegała na tym, że bez problemu można było wykorzystać go do sprawnego udostępniania i organizowania dokumentów, które miały ścisły związek z naukowymi badaniami. Rewolucyjny charakter miały także tak zwane odnośniki, za pomocą których z jednego komputera można było oglądać dane znajdujące się w innych miejscach. Kiedy lata osiemdziesiąte schylały się ku końcowi, Berners-Lee oraz Robert Cailliau, który wtedy był głównym inżynierem do spraw oprogramowania CERNU, przedstawiali w tym samym czasie dwie propozycje na temat rozwoju systemów opartych na hipertekstach, które, jak obydwaj przekonywali, znalazłyby duże zastosowanie w sieci internetowej. Dwa projekty, choć dość różne, były nacechowane podobnym sposobem działania. Kiedy ich drogi się skrzyżowały, zaczęli pracować nad systemem, który stał się kolejną rewolucją, a dzisiaj bez niego nie dałoby się żyć – Wordl Wide Web.

PHP. Język programowania stron internetowych oparty na skryptach. Jego pierwsza wersja została dść mocno rozpowszechniona przez Ramusa Lerdorfa, który był jego autorem. Wtedy jednak pełna nazwa tego języka to Personal Home Page/Forms Interpreter. W roku dziewięćdziesiątym czwartym zaczął pracować nad sporym zestawem skryptów języka Perl, które miały za zadanie śledzić pracę każdego internautę, który zapuścił się na jego domową stronę internetową. Kiedy jednak strona zaczęła siadać z tego wzdlędu, że przesiadywało na niej zbyt dużo osób, postanowił rozszerzyć owe skrypty jeszcze bardziej, ale tym razem postanowił zrobić to używając języka C. Tym samym w dość rewolucyjny sposób zastosował wtedy po raz pierwszy ten język programowania. Niedługo potem całe rzesze użytkowników pod wpływem zachwytu nowymi pomysłami Lerdorfa zaczęli prosić go o udostępnienie skryptów do własnego użytku. I tak się stało, że w roku dziewięćdziesiątym piątym, ósmego czerwca, autor postanowił każdemu udostępnić kody źródłowe, o które go proszono. Tak właśnie zostały udostępnione pierwsze narzędzia PHP Tools 1.0. W dziwięćdziesiątym siódmym roku – roku wydania PHO/FI 2.0 – nastąpiło jedyne oficjalne wydanie pakietu. Język ten do dzisiaj jest rozwijany przez programistów.

Czym jest programowanie samo w sobie? To żmudny, długi i wymagający sporych umiejętności proces tworzenia, testowania oraz projektowania kodu źródłowego różnego typu programów komputerowych lub mikrokontrolerów. Każdy kod źródłowy stworzony jest w wybranym przez programistę kodzie źródłowym, napisanym w odpowiednim języku programownia. Języki te mają oddzielne zasady, inne reguły. Programowanie wymaga od autora programów ogromnej wiedzy z różnych dziedzin komputerowych i matematycznych w której skład wchodzi algorytmika, wiedza obejmująca zasady działania komputerów, języki programowania – tu najlepiej nie ograniczać się do jednego. Przyda się także dobra znajomość struktury danych, a już na pewno projektowanie aplikacji. Od wielu lat szerokie grono programistów na całym świecie spiera się o to, czy programownie należy określać mianem komputerowej sztuki, zwykłego rzemiosła czy po prostu procesu inżynieryjnego. Każdy chcący programować w sposób najbliższy sztuce, niewątpliwie musiałby zaistnieć w komputerowej demoscenie, która zrzesza różnego rodzaju binarnych specjalistów z różnych dziedzin. Jednym z najpopularniejszych języków programowania jest język C (w rozszerzonej wersji C++). Podstawy pisania programów najlepiej zaczynać od prostych języków, takich jak BASIC czy Turbo Pascal, natomiast zasady działania stron internetowych najlepiej poznaje się od HTMLa.

Turbo Pascal był niegdyś jednym z najpopularniejszych języków programowania. Jeden z najlepszych uniwersalnych języków wysokiego poziomy, którego używało się w ogólnych zastosowaniach. Jego podstawa została napisana w języku Algol, a jego bezpośrednim twórcą był Niklaus Wirth. Pascal został ukończony w siedemdziesiątym roku, a nazwa języka została zaczerlnięta od nazwiska francuskiego matematyka, genialnego fizyka oraz filozofa, czyli Blaise Pascala. W Polsce Turbo Pascal przeżył prawdziwą przygodę, ponieważ zanim jeszcze w naszym kraju ustanowiono prawo ochrony własności intelektualnej Pascal już krążył po domowych komputerach w pirackiej wersji. Być może był to proces degradacyjny dla ochrony licencji, ale można przypuszczać, że dzięki temu wychowało się w tamtych czasach spora liczba utalentowanych matematyków, których wciągnęło programowanie na całego, a dzisiaj zajmują się nim zawodowo. Jednak na całym świecie wszyscy zachwycali się tym językiem już w latach osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych, czyli w czasach, kiedy zniesiono ograniczenia COCOM. Był to czas rozrastania się sieci komputerowych i dzięki temu również został tak bardzo rozpowszechniony. Stopniowo jednak, z nadchodzącymi latami, Turbo Pascal zszedł z podium na rzecz innego języka, którym można było już produkować rzeczy o wiele bardziej skomplikowane, czyli C i C++.

C++ jest rozszerzoną wersją języka programowania do przeznaczenia ogólnego. Język C++ został zaprojektowany we wczesnych latach osiemdziesiątych poprzedniego wieku, chociaż jego pierwsza wersja, z wieloma lukami, dostępna była już pod koniec lat siedemdziesiątych. Już wtedy istniała jego wcześniejsza wersja, czyli C (bez plusów), C++ miał być natomiast obiektowym rozszerzeniem. Jego pomysłodawcą i twórcą był programista Bjarne Stroustrup. Początkowym jego zaimarem było wprowadzenie do C obiektowych możliwości programistycznych, jednak w trakcie pracy okazało się, że można wykorzystać go na wiele innych sposobów. Względem swojej poprzedniej wersji C++ miał w sobie wiele pozytywnych zmian, które ostatecznie wpłynęły na jego rozwój i popularność. Dodano do niego przeróżne tak zwane funkcje składowe, chronione i publiczne sekcje, zastosowano też obiekty, różnego typu konstruktory, destruktory, wskaźniki, pola statyczne oraz metody i przeróżnego rodzaju szablony funkcji oraz klas na każdą okazję. C++ uznaje się jako bezpośrednią przyczynę spadku popularności języka programowania Turbo Pascal, który wiódł prym do czasu, kiedy sieć pozwoliła wyjść C++ do szerszego grona programistów i zdobyła ich gusta. C++ jest językiem, na którym obecnie pisze się większą liczbę programów komputerowych na świecie.

Asembler jest programem służącym do asemblacji. Tylko co to jest asemblacja? To nic innego, jak przetwarzanie języka programistycznego języka asemblera na jego maszynową wersję. Brzmi to trochę skomplikowania i właściwie dla zwyczajnego użytkownika komputerów w ogóle nie wiadomo, o co chodzi, ale tak właśnie jest. Konrad Zuse był człowiekiem, któremu pierwszemu udało się skonstruować pierwszego aseblera. Był to prosty układ elektromechaniczny, który posiadał wprogramowany program Z4 – był to moduł Planfertigungsteil. Dzięki niemu właśnie można było odczytywać adresy i rozkazy. Natomiast w Polsce pierwszym asemblerem był XYZ, którego zaprojektowano w pięćdziesiątym ósmym roku na komputer SAS. Asemblery są językami niskiego poziomu, i to bardzo skomplikowanymi. Z latami, jak przybywały coraz to nowsze, atrakcyjniejsze i prostsze w obsłudze języki, asemblery traciły na uwadze. Dzisiaj już nie używa się ich w ogóle, z małymi wyjątkami dotyczącymi mikrokontrolerów, których sterowniki pisze się właśnie w tym języku programowania. Swoje miejsce znajdują także w różnego rodzaju sterowników innego, np. domowego sprzętu – tam nadal one wiodą prym i zapowiada się, że jeszcze długo będą. Jednak dzisiejsi programiści unikają go jak ognia, kiedy tylko mogą – atrakcyjność dzisiejszych języków na topie jest zbyt wygodnia, by przesiadać się na asemblerowskie hieroglify.

BASIC. Pełna nazwa tego języka programowania to Beginner’s All-purpose Symbolic Instruction Code. Jest językiem programowania wysokiego poziomu i został wymyślony w sześćdziesiątym czwartym roku. Jego twórcami byli Thomas E. Kurtz oraz John George Kemeny. Wymyślili go podczas studiów w Dartmouth College. Pierwsza wersja tego programu została oparta na Algolu oraz Fortanie, a jej pełna nazwa brzmiała Bartmouth BASIC. Pierwszy program napisany całkowicie w tym języku został wyprodukowany i uruchomiony pierwszego maja w sześćdziesiątym czwartym roku. Projektantom BASICu bardzo zależało, by język ten był bardzo prosty dla każdego, kto dopiero zaczyna przygodę z programowaniem – uwzględniali podczas produkcji łatwość użytkowania, dbali o to, by zastosowania miały charakter zbliżony do wszechstronności, a komunikaty z błędami miały wyświetlać jasną i zrozumiałą informację, co jest z kodem źródłowym nie tak. Kiedy na rynku komputerowym pojawił się Altair 8800 BASIC od razu zyskał opinię najlepszego języka programowania dla amatorów i półprofesjonalistów. Jego wersję dla tego komputera napisał Paul Allen wespół z dzisiejszym ojcem chrzestnym systemów operacyjnych, czyli Billem Gatesem. W naszym kraju BASIC był najbardziej popularny wśród użytkowników Atar, ZX Spectrum, Commodore i innych komputerów ośmiobitowych.