Pierwszy raz o „Windowsie” świat usłyszał już w listopadzie 1982 roku, za sprawą zapowiedzi miesięcznika Byte. Trzy lata później, a dokładnie 20 listopada 1985 pierwsze dziecko Microsoftu z rodziny popularnych okienek ujrzało światło dzienne. Windows  1.0 był pierwszą próbą wprowadzenia systemu posiadającego wielozadaniową szatę graficzną, przeznaczonego dla użytkowników PC. Posiadał on jedynie 16 bitowe środowisko graficzne i pozwalał na ograniczone uruchamianie aplikacji przeznaczonych dla MS-DOS. System skupiał się szczególnie na tym, aby ułatwić użytkownikowi interakcję z komputerem i stworzeniu interfejsu oprogramowania. Był to system który działał niejako nakładka na MS-DOS i sam był uruchamiany z jego środowiska. Wprowadził także nowy typ dokumentów przeznaczonych jedynie dla Windows, jakim był „.NE” czyli New Executable, a także własne sterowniki do podzespołów komputera.. To za jego sprawą po raz pierwszy na PC-tach pojawiły się okienka. W dwa lata później pojawił się Windows 2.0 – teraz okna mogły zachodzić jedno na drugie, wprowadzono też do okien pojęcia „Minimize” oraz „Maximize”, oraz pozwolono na wywoływanie aplikacji za pomocą kombinacji Alt + „klawisz”. 22 maja 1890 roku wydano Windows 3.0, który pozwalał na pisanie, a nie tylko uruchamianie programów w oknie. Wprowadzono do systemu ikony, Pulpit, Mój komputer, Pasek Zadań oraz Uruchom.

Windows 95 - pierwszy w pełni funkcjonalny system „Okienek”. 24 sierpnia 1995 roku na rynek wydano nową wersję systemu od Microsoftu, która kontynuując nazewnictwo z poprzednich odsłon ochrzczona została jako Windows 95.  Był on bezpośrednią kontynuacją rodziny 3.0, a dokładnie systemu 3.11 o zdecydowanie ulepszonych właściwościach. Podobnie jak poprzednik posiadał znane już użytkownikom elementy taki jak Pulpit, Mój Komputer czy Pasek Zadań, a dodatkowo dołączano do niego przeglądarkę internetową Internet Explorer 4.0. Wymagania jakie musiał spełnić komputer aby uruchomić 95-kę były, parząc z perspektywy dzisiejszych czasów, naprawdę niewielkie – wystarczał 32-bitowy procesor Intela, 8 MB RAM, 50 MB miejsca na dysku i karta graficzna obsługująca 256 kolorów. W nowym systemie ulepszono zdecydowanie interfejs użytkownika, położono duży nacisk na wielozadaniowość i wielowątkowość systemu, ulepszono narzędzia multimedialne, wprowadzono Rejestr, a także system Plug and Play ułatwiający podłączanie nowych podzespołów i wprowadzono nowy system plików przyspieszający działanie dysku jakim był FAT32. Dodatkowo ulepszono jeszcze obsługę samego sprzętu, zwiększając szybkość pracy i reakcji sytemu oraz dodano obsługę nowego sytemu plików.  Swój sukces Windows 95 zawdzięcza przede wszystkim kampanii reklamowej wspartej chociażby poprzez Rolling Stones. Jako ciekawostkę można dodać iż dopiero w 2002 roku zaprzestano udzielania pomocy technicznej dla tego systemu.

Diagnostyka to pojęcie względne – może być ono brane pod uwagę jako sprawdzenie wszystkich (w tym tych interesujących nas) informacji dotyczących naszego komputera. Możemy dzięki programom diagnostycznych przeprowadzić test sprawności naszej karty graficznej czy dźwiękowej, sprawdzić wydajność procesora, zobaczyć specjalistyczną rozpiskę naszej pamięci RAM i ROM. Możemy również sprawdzić temperaturę odpowiednich podzespołów co jest szczególnie przydatne w laptopach. Dzięki programom diagnostycznych zobaczyć możemy jaką temperaturę ma nasz procesor, karta graficzna, dysk twardy, czy wiatrak pracuje odpowiednio, jaką osiąga prędkość itd. Te bardziej zaawansowane programy pozwalają nawet ustawiać ostrzeżenie użytkownika (w wypadku przekroczenia bezpiecznej temperatury odpowiedniego podzespołu). Sami zatem widzicie, że diagnostyka sprzyja nie tylko zapotrzebowaniu na naszą dociekliwość, ale służy także bezpieczeństwu naszego komputera. Przydatne tym bardziej że bardzo mało czasu wystarczy temu poświęcić, aby sprawdzało się w 100%.

Wiadomym jest, że programów diagnostycznych nie ściąga się od tak, tylko po to, żeby popatrzyć się na bliżej nieznane nam wykresy i tabelki. Główne założenie używania programów diagnostycznych to poprawienie komfortu pracy z komputerem. W tym celu przede wszystkim musimy sprawdzić co podczas owej diagnozy/testów wychodzi nie tak. Żeby zwalczyć problem musimy znać jego ognisko, a wtedy „zwycięstwo” mamy w przysłowiowej kieszeni. Przykładowo – jeśli temperatura naszego procesora czy dysku twardego jest zbyt duża trzeba podjąć odpowiednie środki takie jak wyczyszczenie komputera od środka (najlepiej sprężonym powietrzem), sprawdzenie poprawności działania wiatraka (a w skład tego wchodzi również sprawdzenie napięć), a także podjęcie działań zapobiegających zbytniemu obciążeniu systemu – powstrzymujemy się przed uruchamianiem kilkudziesięciu aplikacji naraz, nie włączmy gier, które są najzwyczajniej w świecie zbyt dobre dla naszego komputera, dbamy o to, aby procesor nie chodził cały czas na maksymalnych obrotach. Pamiętajcie bowiem, że z komputerem jest jak z człowiekiem – prócz wystawionej diagnozy trzeba podjąć leczenie, a wszyscy dobrze wiemy, że dobra diagnoza = skutecznemu usunięciu choroby.